Πώς το αδύνατο έγινε πραγματικότητα μέσα σε λίγες εβδομάδες

Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες ήταν απόλυτα εξωπραγματικό να σκεφτούμε ότι οι γραμμές παραγωγής πολυτελών προϊόντων προσανατολίζονται ώστε να κατασκευάζουν προϊόντα συλλογικής αναγκαιότητας.

Θα ήταν ριζοσπαστικό να σκεφτούμε προσγειωμένα σχεδόν όλα τα αεροπλάνα και 50% λιγότερη ατμοσφαιρική ρύπανση σε ένα μήνα.

Φαινόταν σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας να μένει στο σπίτι ο μίσος παγκόσμιος πληθυσμός και να προετοιμάζεται ο υπόλοιπος για την ίδια εμπειρία.

Θα ήταν αδύνατο να σκεφτόμαστε ότι δεν δίνουμε προτεραιότητα στην ετήσια οικονομική ανάπτυξη, χρόνο με το χρόνο και κάθε χρονιά.

Θα ήταν αδύνατο να δούμε σχεδόν όλο το retail business καθηλωμένο -εκτός των super market- και όλοι να ψάχνουν τρόπους να παραγγείλουν ηλεκτρονικά.

Ορισμένα από αυτά που ήταν αποδεκτά τώρα φαίνονται παράλογα. Σχεδόν όλη η διαφήμιση στην τηλεόραση φαίνεται παράλογη που απαιτεί κατανάλωση για έναν τρόπο ζωής που δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή.

Απομεινάρι μιας εποχής του παρελθόντος που ζητούσε επίπλαστη ευτυχία και ατομικότητα σε μια εποχή που φαίνεται πολύ μακριά στο παρελθόν.

Τώρα, όλα αυτά έχουν συμβεί μέσα σε λίγες μέρες. Αυτό που ήταν εξωπραγματικό είναι τώρα ο κανόνας – όχι μόνο αποδεκτό, αλλά τόσο απαραίτητο.

Η ιδέα ότι οι εταιρείες, οι αγορές, η οικονομία θα μπορούσαν ποτέ να σταματήσουν, να αλλάξουν πορεία και να επικεντρωθούν σε αυτά που έχουν πραγματικά σημασία φαινόταν παράλογη μόλις πριν από λίγες εβδομάδες.

Μήπως αυτή είναι μια μεγάλη ευκαιρία; Μήπως μέσα σε αυτήν την παγκόσμια και πρωτόγνωρη κρίση βρίσκεται πραγματικά μια ευκαιρία για αλλαγή;

Το ερώτημα για τις επιχειρήσεις γίνεται ως εξής. Τι είναι δυνατόν για τις επιχειρήσεις σήμερα που ήταν αδύνατο και τι είναι αδύνατο σήμερα που ήταν κάποτε δυνατό;

Το μεγάλο ερώτημα είναι πως θα πρέπει οι εταιρείες να συμπεριφερθούν σε αυτήν την νέα και ανεπανάληπτη εποχή.

Το πρώτο βήμα είναι να αξιολογήσουν ότι κάνουν ξανά, με βάση τις νέες συνθήκες και και να δημιουργήσουν μια πραγματικότητα που θα πρέπει να έρθει πιο κοντά στο ανθρώπινο μέτρο.

Σε αυτή τη στιγμή της αλληλεξάρτησης, η πρώτη προτεραιότητα πρέπει να είναι η συλλογική σωματική, συναισθηματική και οικονομική ευημερία όλων των ανθρώπων που οι επιχειρήσεις επηρεάζουν ή θα μπορούσαν να έχουν θετικό αντίκτυπο.

Μετά από αυτό, θα χρειαστεί μια περίοδο μαζικής ανασυγκρότησης.Μετά από όλους τους θανάτους, τις πτωχεύσεις, τα κυβερνητικά προγράμματα διάσωσης και τα εγκαταλελειμένα όνειρα, η κοινωνία δεν θα γυρίσει πίσω στο σημείο όπου ήταν πριν τον COVID-19.

Αυτό που θα είναι αποδεκτό στο μέλλον θα πρέπει να παράγει πραγματική αξία για τον κόσμο, όχι μόνο για τους μετόχους. Η δημιουργία αξίας για τους μετόχους σε βάρος όλων των άλλων θα είναι μη αποδεκτή.

Η δημιουργία αξίας για τον κόσμο φαίνεται τώρα το μόνο βιώσιμο πράγμα που πρέπει να γίνει. Αυτό θα αναγκάσει τους επενδυτές, τους ηγέτες και τις εταιρείες να αναθεωρήσουν τι κάνουν, πώς το κάνουν και πώς μπορούν να αποτελέσουν μέρος μια επανέναρξης ή να διακινδυνεύσουν να μην έχουν σημασία.

Η ουσία πρέπει να γίνει η εικόνα κάθε εμπορικής μάρκας.Δυστυχώς ζήσαμε μια περίοδο όπου πολύ μεγάλες εταιρείες είχαν ως πρώτο στόχο την εικόνα ακόμη και όταν αυτή κάλυπτε την έλλειψη πραγματικού περιεχομένου.

Ζήσαμε μια εποχή υπερβολής, άκριτης κατανάλωσης, πολλών επιλογών χωρίς όμως πραγματικά να βρίσκουμε το νόημα πάντα σε όλα αυτά.

Και αν όλα αυτά φαντάζουν ιδεατά και εξωπραγματικά ας αναρωτηθούμε ποιος θα μπορούσε να πιστέψει πριν λίγες εβδομάδες ότι μια τέτοια παγκόσμια αλλαγή θα μπορούσε να συμβεί τόσο απλά και τόσο ριζικά.

Τώρα είναι η στιγμή να σταματήσουμε για να ξεκινήσουμε ξανά.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here